/

یا امیر المؤمنین علی ( ع )

به این ایٌام مبارکت ، خود شاهدی :
 
آنها که با هزار زحمت و مشقٌت در دوره های طاغوتی نهادهای اسلامی را در شهر یزد کاشتند 

و آنها که به راحتی و روانی ، در چند دهه ی اخیر از آن نهادها برداشتند ! :

 روحانیت و تدریس دروس حوزوی ، به خصوص تبلیغ در جماعاتِ مسجدی ، حسینیه ها و به طور کلٌی مجامع مسلمین در دوره رضاخان  ، به ویژه پس از رحلت آیت الله العظمی حضرت آقا سید یحیی موسوی یزدی (ره) ؛ و ایجاد تشتت درونی در حوزه علمیه یزد توسط عوامل حکومتی در غیاب عظمت و قدرت ایشان ؛ و افول بسیار سریع آن ، تقریبا" غیر ممکن شده است ؛ و فعالیت تبلیغی روحانیان بزرگ آن زمان ، از جمله آیت الله آقا سید محمد آیت الله ، حجت الاسلام حاج میرزا علی آیت اللهی داماد ارشد آن بزرگوار ، حجت الاسلام آقا شیخ محمد عقدائی ( آیت اللهی ) ، آیت الله آقا سید محمد آیت اللهی اشکذری ، حجت الاسلام آقا شیخ علی آیت اللهی فیروز آبادی ، حجت الاسلام آقا شیخ اسد الله آیت اللهی تفتی ... و آیت الله العظمی حاج شیخ جلال الدین آیت اللهی تفتی یزدی ... بسیار بسیار دشوار یا در واقع غیر ممکن شده است .
پس از فضای 1320 نیز به دلیل شستشوهای مغزی حکومت رضاخان تا سالهای سال بازسازی سازمان روحانیت یزد به شدٌت دشوار بوده است ؛ از جمله یزد دارای مرجعی مورد قبول همه نبوده است ، اوقاف توسط دولت به تاراج رفته بوده است ، جماعات و مجالس آنچنان که باید شکل نمی گرفته اند و به خصوص با توجٌه به بحران های سیاسی - استعماری ، خشکسالی های پیاپی ، رکود بازار ، و ... بسیاری از روحانیون دائما" در شرایط ایثار زندگی می کرده اند که تخمینا" نیمی از روحانیان شهر یزد ( تخمینا" پنجاه روحانی تحصیلکرده از یکصد روحانی تحصیلکرده ی یزد در دهه 1340 ) از دودمان آیت اللهی بوده اند ؛ که نه تنها در آن شرایط وخیم از خشک شدن نهال اسلام و تشیع دوازده امامی در یزد جلوگیری کرده اند بلکه به قیمت همان ایثار و جانفشانی ده ها ساله خود آن نهال را پرورش داده ریشه انقلاب باشکوه اسلامی در شهر قرار گرفته اند .